Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2016, ημέρα αφιερωμένη στον σχολικό αθλητισμό, το σχολείο μας επισκέφθηκε τον καταρράκτη της Αγίας Άννας Καστοριάς.

Η διαδρομή με αφετηρία τον ξενώνα Βάττυνα ήταν απολαυστική και ξεκούραστη. Υπό την καθοδήγηση των δύο έμπειρων οδηγών μας, διασχίσαμε το μονοπάτι που οδηγούσε στον καταρράκτη. Στο δρόμο μας συναντήσαμε πολλά παρθένα μικρά δάση με άγρια βλάστηση και πανίδα, ανηφόρες, κατηφόρες και γκρεμούς τα οποία σε συνδυασμό με την ελάχιστη ανθρώπινη παρέμβαση, όπως τις αυτοσχέδιες γεφυρούλες των εθελοντών για να διευκολύνουν την πρόσβαση, συνέθεταν ένα μαγευτικό και απαράμιλλης ομορφιάς τοπίο.

Τίποτα όμως από όλα αυτά δεν μπορούσε να συγκριθεί με το τελικό τοπίο αυτής της διαδρομής, τον καταρράκτη. Μόλις φτάσαμε εκεί ο θαυμασμός όλων μας ήταν έκδηλος. Τα κρυστάλλινα νερά και η φυσική λιμνούλα του δημιουργούσαν ένα πολύ όμορφο τοπίο στην περιοχή που μόνο δέος μας προκάλεσαν. Φεύγοντας από 'κει και φτάνοντας στο τέλος αυτής της μικρής μας εξόρμησης στη φύση, κάναμε μια τελευταία ολιγόλεπτη στάση στον πανέμορφο οικισμό της Αγίας Άννας απ' όπου πήραμε τον δρόμο της επιστροφής μας για το σχολείο.

Μπορεί όλα τα ωραία πράγματα κάποτε να τελειώνουν, όπως λέει και ο σοφός λαός, όμως υπάρχει κάτι ωραίο που δεν μπορεί να τελειώσει, δεν μπορεί να σταματήσει κι αυτό είναι η αγάπη μας για τη φύση και οι...εικόνες που έχουμε όλοι χαραγμένες στο μυαλό μας από αυτή.

Σοφία Γιοβανοπούλου

 

 

Η Δευτέρα 3 Οκτωβρίου ήταν η Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού. Οι μαθητές των Α’ και Β’ τάξεων του σχολείου μας μαζί με τους μαθητές του νηπιαγωγείου έπαιξαν ομαδικά παιχνίδια. Τα οφέλη των ομαδικών παιχνιδιών είναι πολλά: ενισχύουν τη φιλία, το σεβασμό, την αυτοπεποίθηση, την επιμονή, την πειθαρχία και την εργατικότητα. Ήταν μια από τις πολλές ευκαιρίες που δίνονται στο σχολείο για να μάθει το κάθε παιδί για τη συνεργασία, την ομαδικότητα και τον κοινό στόχο, την ευγενή άμιλλα και την αξία των κανόνων. Έμαθαν, επίσης, για την αξία της νίκης και της ήττας. Κάποιος κερδίζει, κάποιος χάνει, όλοι, όμως, προσπάθησαν. Τίποτα δεν προκύπτει χωρίς προσπάθεια κι αυτό είναι για το παιδί μια αξία που θα το ωριμάσει και θα το ακολουθεί πιστά στη διαδρομή του σε αυτόν τον κόσμο. 

Νατάσα Ιορδανίδου

 

Οι δράσεις του σχολείου μας για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος ολοκληρώθηκαν τη Δευτέρα 6 Ιουνίου. Ο Διευθυντής του σχολείου χαιρέτισε τους καλεσμένους και το λόγο πήραν μετά ο Δήμαρχος Νεστορίου, κ. Γκέτσιος, ο θεματικός Αντιπεριφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας, κ. Ζυμπίδης, μέλος από την ομάδα εθελοντικής δράσης της Περιφέρειας, κ. Νικολή, η κ. Σοφία και η κ. Γεωργία, μέλη του συλλόγου «ΚΕΛΕΤΡΟΝ – Αγάπη για το παιδί». Οι μαθητές μας χειροτέχνησαν πέρυσι ξύλινα αντικείμενα με διάφορα σχέδια σχετικά με το περιβάλλον, τα οποία διαφυλάχθηκαν για ένα έτος, και με την ευκαιρία του φετινού εορτασμού, τα στόλισαν μαζί με τους μαθητές του νηπιαγωγείου στα κλαδιά ενός δέντρου. Το δέντρο μας μετά από πολλές προτάσεις και ψηφοφορία ονομάστηκε ‘‘Το δέντρο της ζωής’’ και αποφασίσαμε από την επόμενη σχολική χρονιά να το στολίζουμε με σκέψεις, φοβίες κ.τ.λ.

κ. Νατάσα


 

Περιοχές ιδιαίτερου φυσικού κάλους, όπου η αλλοίωση από την ανθρώπινη παρέμβαση είναι ελάχιστη αποφάσισαν φέτος να επισκεφθούν δάσκαλοι και μαθητές του σχολείου μας, στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας Περιβάλλοντος.

 

Σχολική εκδρομή στο Απολιθωμένο Δάσος Νοστίμου

 (κατ’ άλλους, μικρό Παρίσι)

Πλησιάζοντας προς το τέλος της σχολικής χρονιάς και έχοντας ακούσει τόσα πολλά γι’ αυτό το μικρό χωριό από τον Διευθυντή του σχολείου μας κ. Γιώργο αδράξαμε την ευκαιρία και αποφασίσαμε να επισκεφθούμε το χωριό αυτό για να διαπιστώσουμε και οι ίδιοι την ομορφιά που μας περιέγραφε τόσο καιρό.

Πριν ξεκινήσουμε την εκδρομή μας, περάσαμε από το 1ο Δημοτικό Σχολείο του Άργους Ορεστικού στο οποίο υπηρέτησε τα περισσότερα χρόνια δάσκαλος, ο Διευθυντής  μας. Περνώντας από την αυλή του σχολείου, μας εντυπωσίασαν οι ζωγραφιές που στόλιζαν την αυλή του, γιατί με αυτόν τον τρόπο το έκαναν πιο όμορφο στα μάτια μας  και πιο προσιτό. Βέβαια απορήσαμε με την ησυχία που είχε το σχολείο και αποφασίσαμε να τρυπώσουμε μέσα και να τους αναστατώσουμε κάνοντάς τους ταυτόχρονα μία μικρή έκπληξη. Αφού πρώτα ο κ. Γιώργος μας ξενάγησε στο χώρο του σχολείου αναπολώντας τις στιγμές που έζησε εκεί  μαζί με τους παλιούς του μαθητές μπήκαμε μέσα στην τάξη στην οποία μέχρι πέρυσι δίδασκε. Οι μαθητές, όπως ήταν αναμενόμενο χάρηκαν με την έκπληξη που τους κάναμε και αφού αγκάλιασαν τον παλιό τους δάσκαλο, ανταλλάξαμε χαιρετισμούς και τους αφήσαμε να συνεχίσουν το μάθημά τους.  

Στη συνέχεια κι αφού ανηφορίσαμε τις πλαγιές με τις βελανιδιές συναντήσαμε το Νόστιμο. Πράγματι, η θέα από εκεί ήταν μαγευτική...  Εκτός από την αδιαμφισβήτητη ομορφιά αυτού του τόπου, αυτό που μας εντυπωσίασε ακόμη περισσότερο ήταν η πλούσια ιστορία του.  Γι’ αυτό το λόγο επισκεφθήκαμε το Μουσείο απολιθωμάτων και με ξεναγό τον κ. Πέτρο μάθαμε ότι όλα τα ευρήματα του Μουσείου δημιουργήθηκαν λόγω της λάβας ενός ηφαιστείου που εξερράγη στην περιοχή και κάλυψε όλο το οικοσύστημά της. Κάποια από τα σημαντικότερα ευρήματα που μας έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση ήταν το απολιθωμένο δόντι ενός καρχαρία που υπολογίζεται πως είχε μήκος περίπου 25 μέτρα, οι κορμοί των δέντρων, των φοινίκων αλλά και διάφοροι θαλάσσιοι οργανισμοί. Στη συνέχεια επισκεφθήκαμε την εκκλησία του χωριού και το μικρό μουσείο στο κτίριο του Δημοτικού Σχολείου όπου είδαμε παραδοσιακές στολές και διάφορα παλιά χρηστικά αντικείμενα. Αφού μείναμε για λίγο και απολαύσαμε την ησυχία, τον καθαρό αέρα και την θέα που μας πρόσφερε αυτό το μικρό χωριό ξεκινήσαμε για τον επόμενο προορισμό μας που ήταν η ιστορική Ιερά Μονή του Αγίου Αθανασίου. Εκεί μας περίμεναν και μας υποδέχτηκαν οι μοναχές της μονής, τις οποίες ευχαριστούμε πολύ για την φιλοξενία τους και για τα κεράσματά τους, που μας έδειξαν τον χώρο και τα υλικά με τα οποία ζωγραφίζουν τις αγιογραφίες. Τελευταίος προορισμός μας ήταν το Μελάνθιο και συγκεκριμένα  το Λαογραφικό Μουσείο το οποίο φιλοξενεί έκθεση φωτογραφίας  και διαφόρων αντικειμένων που σχετίζονται με τη ζωή των κατοίκων του Πόντου το οποίο δημιουργήθηκε από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μελανθίου. Τέλος να ευχαριστήσουμε την οικογένεια κ. Βλαχόπουλου για τα κεράσματά της. Ξεκινώντας για την εκδρομή, κανείς μας δεν φανταζόταν την απαράμιλλη ομορφιά  που θα συναντούσαμε σε αυτά τα μικρά χωριά.....

Κ. Κική